Tijdens de afscheidsbijeenkomst van Henny Stellinga- van Dormalen op 22-12-2025 sprak Douwe de volgende tekst uit:
Mijn Henny, mijn maatje is er niet meer.
“Toen mijn moeder overleed, dacht ik dat ik wist wat verdriet was, maar nu weet ik het pas echt.“ Dat zei mijn vader, toen zijn vrouw, mijn moeder, Dieuwke Baukje de Jong overleed.. Ik denk, dat ik het zelfde overweldigende verdriet nu voel van zijn verlies toen, nu ik mijn Eurydice ben verloren…
Henny gaf in de eerste plaats richting en inhoud aan mijn leven, aan ons leven; wij kregen samen 2 prachtige, geweldige dochters. En door hen 2 formidabele schoonzoons en 6 kleinkinderen die ze allemaal heeft zien opgroeien tot volwassenheid. Het mooiste: ze heeft ons gezin zich zien uitbreiden en groeien tot een schitterende “eenheid in verscheidenheid”.
Vriendinnen waren voor Henny heel belangrijk in haar leven; en Henny heeft omgekeerd veel betekend in het leven van haar vriendinnen, van haar zus Janny en haar kinderen Rob en Lieke, van haar nicht Janny Dijk, in het leven van onze gezamenlijke vrienden Els en Adrie van Luijk, van Marian en Rainer Stahlke, van Adri van Gelder en Wilma Bastiaan. En ook betekende zij veel in het leven van haar uit het zicht geraakte vriendin Marian van den Tol.
Henny was een vriendinnen-mens, zei ze vaak. Ze stond altijd klaar om hen te ondersteunen, om samen op reis te gaan, om financiële zaken te regelen, om samen te wandelen of door er gewoon te zijn en te luisteren…
Henny is het beste dat me in mijn leven is overkomen. Ik heb dat gelukkig herhaaldelijk ook al veel jaren tegen haar gezegd. Haar vergevingsgezindheid hield me overeind, haar ideeën over de gezamenlijke weg in ons leven brachten ons veel goeds.
En tegelijk gaven we beiden elkaar veel ruimte om ook een eigen stukje leven te hebben… Henny de creatieveling… Zij was er heel goed in om iets moois te maken, schilderen, beelden maken, kleuren combineren, maar ook een bloementuin aanleggen. Wel onderschatte zij heel vaak haar prestaties….
Vanaf 1 december 1964 waren we samen - na de eerste kus op een schoolfeest van de kweekschool in Utrecht. Na een tijdje verkering wilde Henny graag, dat we ons gingen verloven. Na enige discussie - ik mag wel zeggen vrij langdurig - tussen haar vader en mij over het aantal guldens dat op mijn spaarbankboekje moest staan, gingen we ons verloven…
Zij werkte intussen als onderwijzeres in Tricht, en daar konden we een huurhuis krijgen. Niet in Amsterdam, waar ik werkte.
Toen Henny ontdekte, dat we de door haar betaalde belasting konden terugkrijgen als we voor 1 januari zouden trouwen, gingen we op 27 december 1968 trouwen in Tricht, in de sneeuw, en kregen we ons eerste huis…
Na anderhalf jaar met de trein iedere dag heen en weer naar Amsterdam zocht ik een baan bij Tricht in de buurt. Onze nieuwe woonplaats werd Heukelum, een stadje aan de Linge, waar we tot 1982 woonden. We hebben daar volop in het dorpsleven meegedaan en ons daar thuis gevoeld.
Onze eerste zwangerschap mislukte, ondanks dat Henny 2 maanden lang vanwege een gekantelde baarmoeder op haar buik in een ziekenhuisbed lag. Na een riskante operatie kregen we 2 prachtige dochters: Marike werd in 1972 geboren in het ziekenhuis van Leerdam, Dieuwke in 1975 thuis in Heukelum.
In het voorjaar van 1982 kwam Henny tot mijn verbazing aanzetten met een advertentie voor een onderwijsechtpaar op de Nederlandse Internationale School in Jakarta. We werden uit 127 echtparen uitgekozen om daar te gaan werken. Een geweldige ervaring, een boost in het leven van ons en onze beide dochters, die toen 7 en 9 jaar oud waren!
Na terugkeer in Nederland 3 jaar later hielden we de rest van ons leven heimwee naar Insulinde. We zijn tientallen keren terug geweest op Bali, in Jakarta en Jogyakarta.. We hadden de smaak van reizen te pakken.
Toen onze meisjes serieuze relaties hadden met de mannen die ze nu nog steeds hebben (Ivo en Willem), zijn we voor een eerste gezamenlijke reis naar Mexico en Guatemala geweest. Henny’s idee… Er volgden vele reizen, niet altijd met de kinderen trouwens… Een hele mooie reis was wel met alle 4 kinderen en alle 6 kleinkinderen naar Bali in 2013… Suus werd op Bali 7…
Nadat ik vanuit een invalbaan op mijn oude school een aantal keren had gesolliciteerd, vond Henny een advertentie voor schoolhoofd in het dorp Drimmelen. We hadden geen idee waar dat zou liggen, we zijn gaan kijken, we werden er benoemd en op 22 februari 1988 begon ik daar als schoolhoofd. De gemeente Made en Drimmelen had voor ons een prachtig huis op de Herengracht…
Tot mijn pensionering in 2006 zwaaide ik daar de scepter; Henny werkte ook op die school, het klikte uitstekend tussen Henny en haar baas…
Eén van de weinige keren dat Henny niet het grootste aandeel had in een belangrijke beslissing in en over ons leven, was toen zij in 2003 op Schiermonnikoog revalideerde van haar open-hart-operatie en ik samen met Dieuwke en haar Willem een oude boerderij aan de Kerkdijk in “den Hellekaant” kocht. Achteraf was zij het hier gelukkig helemaal mee eens. Willem begon aan zijn eerste grote verbouw-klus… De kerk hier was zijn tweede… Henny bedacht Later als Sinterklaas-cadeau, dat de boerderij de Willemshoeve moest gaan heten…
We verhuisden in 2005 naar de Willemshoeve; we hebben daar samen ook weer een geweldig mooie periode in ons leven gehad. Henny is bij de geboortes van bijna alle 6 kleinkinderen geweest, we hadden daar een lichte vorm van een commune: zij konden het niet zonder ons en wij niet zonder Dieuwke en Willem…
Onze gezamenlijke wereld stortte in, toen we op 21 november te horen kregen dat Henny darmkanker met uitzaaiingen naar de lever had. We hebben een moeilijke, verschrikkelijk zware tijd vol verdriet en tranen gehad. Henny kreeg snel steeds zwaardere problemen door haar ziekte.
Maar wat waren er tegelijk toch ook prachtige, ontroerende en onvergetelijke momenten vol nabijheid en vol met alles overweldigende liefde in deze laatste weken. Henny hield het vol tot ze wist, dat de ingrijpende rug- operaties van 2 van haar geliefde kleinkinderen gedaan en gelukkig geslaagd waren.
Toen zei ze “Het is genoeg.”
Kort vóór ze voorgoed insliep, moest ik Henny beloven, dat ik “mijn ding” weer zou gaan doen.
De lente tegemoet… Dit tuintje is haar idee…
Mijn wereld stortte in, toen – op 14 december – ik haar hand vasthield en zij met ademhalen stopte.
Het is volbracht.